MGMT – MGMT

Het roer om. Kont tegen de kribbe. Compleet een andere weg inslaan. Zodra je als artiest nog niet eens zo’n hele uitspraak uit je strot perst, valt alles en iedereen al over elkaar heen. Nu is dat al het snel het geval bij alles wat je zegt, maar zodra het woordje “ anders” of “nieuw” erbij komt kijken zijn de haters en critici niet weg te slaan. Dus toen het radeloze, nerveuze en paranoïde MGMT aankondigden hun nieuwe album minder radeloos, nerveus en paranoïde te maken, was het hek van de dam. Het New Yorkse duo, bekend van de hits Time To Pretend en Kids, heeft nu haar self-titled album MGMT uitgebracht, dus nu rest de vraag: worden we allemaal in het ongelijk gesteld of wordt het triomfantelijk zeiken geblazen?

Dat antwoord komt later, eerst even luisteren hoe de heren ons na drie jaar na Congratulations begroeten. Alien Days begint met een kinderstem, zo lijkt het, waarna een heel relaxed nummer instart. De psychedelic invloeden zijn niet van de lucht, en de gitaren maken het nummer heel aangenaam. So far so good. Helaas is het tweetal tracks dat volgt wat lastiger te volgen. Cool Song No. 2 en Mystery Disease gaan als een waas voorbij die bestaat uit bijna hinderlijke ruis met net te zachte vocalen. De track Introspection komt hierna als een ware verfrissing, dat vooral een simpel maar doeltreffend refreintje heeft.

Een tijd geleden bracht MGMT al haar single Your Life Is A Lie uit, maar op het album staat het nummer eigenlijk buiten de sfeer waarin de rest is gemaakt. Het klinkt lang niet zo trippy en zweverig als de meeste nummers. Ook is de track in vergelijking aan de korte kant. Dat is eigenlijk helemaal geen minpunt, als je bedenkt dat vier van de tien nummers de volle vijf minuten halen. En wanneer die nummers ook nog eens bestaan uit een rommelige compositie die doen denken aan een bad trip op een willekeurige hallucinerende drug is de “repeat-factor” zeer laag. En dat is juist jammer. Dat nerveuze en radeloze is misschien juist wel wat MGMT nodig heeft. Wanneer er halverwege drie nummers achter elkaar langskomen die niet weten te overtuigen, is het duidelijk dat MGMT nummers als Kids en Time To Pretend nodig heeft om het levend te houden.

Tegen het einde weet Plenty Of Girls In The Sea weer een beetje swing op de plaat te brengen, waarbij het bijna kinderachtige refreintje toch juist goed werkt. Maar het totaalplaatje weet weinig te overtuigen en MGMT is gewoon bijna rommelig te noemen. Het paranoïde, nerveuze en radeloze had MGMT blijkbaar nodig om zich muzikaal te identificeren. MGMT klinkt op sommige nummers geforceerd raarder dan dat ze normaal al klinken, maar dan op de minder prettige manier. Het antwoord op de vraag is dan ook dat de toiletten uit de kast mogen worden getrokken; zeiken!

Luister van MGMT:

  • Alien Days
  • Introspection
  • Your Life Is A Lie
  • Plenty Of Girls In The Sea
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s