Stat Quo – All This Life Allows Vol. 1

File:Stat Quo, 'ATLA', front artwork, Feb 2014.jpg

Door: Lars Stolk

Ik was nog een jonge puber toen ik in de wereld belande van de ondergrondse hiphop muziek en al haar schoonheden, zo rond 2006. Rap was toen al jaren niet meer wat het was geweest na de ó-zo succesvolle jaren ’90 en de hoogtij dagen begin dit millenium. Toch belande er een klein sprankje hoop in de rekken van cd zaken: The Re-Up. Uitgebracht door de bekende Shady Records platenmaatschappij onder het regime van Eminem, in samenwerking met alle artiesten die daar toentertijd waren aangeschreven; waaronder de net bekend geworden Stat Quo. Hij was het groentje van de club en moest het gaan maken in de grote wereld. Toch duurde het een aantal jaar totdat hij dan eindelijk zijn eerste officiële solo album uitbracht, Statlanta.

 Nu begin 2014 is hij terug met zijn tweede studio album, All This Life Allows Vol. 1 (ATLA). ATLA is net als zijn voorgaande platen weer een gids door het leven van de Atlanta rapper, met als hoofd onderwerpen de struggles die hij ondervindt in zijn wereld en het grote geld. Dit klinkt niet als een vernieuwing als je je bedenkt dat zo’n beetje elke rapper hier zijn teksten uit put. Ook Stat Quo maakt zich hier schuldig aan, en ondervind daarnaast ook de nodige stereotyperende trekjes die over het volledigheid van het album kan worden aangetroffen. Ik heb het hier dan ook over enkel en alleen maar synthesizer beats. Ze mogen zeker niet slecht genoemd worden, maar wekken déjà vu’tjes op (denk aan Drake meets Rick Ross meets Lloyd Banks en een gelimiteerd banksaldo).

 Het klinkt allemaal erg goedkoop en gehaast in elkaar gezet. Dat ook de nodige teksten die de nummers zouden moeten onderbouwen van één bladzij uit de dikke Van Dalen geplukt lijken te zijn verhoogd niet de meerwaarde. Toch is een nummer als Michael die gelukkig genoeg een diepere toon weet te raken dat kleine beetje zout op de droge popcorn. Het op een na laatste nummer Pussy die mede word verzorgd door Devin the Dude (eentje van de oude rap-garde) weet nog ook nog net wat meer smaak te brengen aan deze cd. De drie minuten die daarop volgen eindigen het twaalf tracks durende schijfje rommelig.

Stat Quo wilt deze plaat tot wanhoop toe succesvol laten verlopen. Dit lukt hem op een aantal kleine puntjes, maar het geheel mag er helaas niet wezen. De man is op het goede pad en lijkt zijn nummers goed aan te pakken, maar mist het toch in originaliteit en uitwerking. Jammer, want aan zijn oudere werk te horen kan hij zo veel meer, hopelijk word ATLA Vol. 2 beter.

Luister van All This Life Allows Vol. 1:

  • Michael
  • Pussy

Abbonneer je op de Muziekrecensies Spotify playlist om direct te luisteren!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s